شايد به اين نكته اي كه الان ميخوام بگم كمتر كسي توجه كرده باشه كه در آيات مربوط به اطعام به يتيم و اسير و مسكين كه توسط اهل بيت عليهم السلام انجام شده بود، همه نگاه ها به روحيه بخشندگي و ايثار خاندان رسالت هست ولي نكته مهمترش اين هست كه اونها اونقدر غذاي افطار و سحرشون كم بود كه با بخشش آن به يك نفر ديگه نه تنها افطاري به جز آب نداشتند بلكه سحر هم غذايي براي خوردن در منزلشان نبود. يعني يك وعده غذاي يك يتيم (يا خانواده يتيم! كه بعيد هست بيشتر از يك نفر بوده باشند) با دو وعده غذاي (سحر و افطار) حدود 5 نفر - حضرت علي، حضرت فاطمه و حضرات حسن و حسين عليهم السلام به علاوه فضه- برابري ميكرد.
ممكن هست كه اگر دم افطار كسي به درب منزل ما بياد و غذا بخواد ما هم بهش بديم ولي آيا از سفره ما اونقدري كم ميشه كه ديگه نه افطاري داشته باشيم و نه سحر!!!
حالا ميشه گفت كه چند نفر از ما واقعا مي تونيم نه مثل اهل بيت بلكه حتي نزديك به زندگي اونها شرايطمون رو تطبيق بديم؟!
براي همين هست كه خداوند حالات آنها را براي هميشه در قرآن آورده تا مثلي براي همه نسلها باشد.
باشد كه ما پند بگيريم
ممكن هست كه اگر دم افطار كسي به درب منزل ما بياد و غذا بخواد ما هم بهش بديم ولي آيا از سفره ما اونقدري كم ميشه كه ديگه نه افطاري داشته باشيم و نه سحر!!!
حالا ميشه گفت كه چند نفر از ما واقعا مي تونيم نه مثل اهل بيت بلكه حتي نزديك به زندگي اونها شرايطمون رو تطبيق بديم؟!
براي همين هست كه خداوند حالات آنها را براي هميشه در قرآن آورده تا مثلي براي همه نسلها باشد.
باشد كه ما پند بگيريم
+ نوشته شده در پنجشنبه 19 مهر1386ساعت 13:9 توسط انسان قابل ذكر
|